Klasik müzik dinleyicileri genellikle espri yapmayan, kültürel birikimi fazla olan insanlar olarak görülmektedir. Bu kültürel algı kısmen doğru olsa da, bu insanların sabah uyanır uyanmaz ütülü gömlek giyip sallanan koltuklarında puslu gökyüzünü izleyerek Für Elise dinledikleri pek mantıklı gelmiyor. Neden her daim ciddi olsunlar ki? Beethoven’dan Mozart’a kadar klasik müziğin dâhileri, kendi hayatlarındaki çeşitlilik ve fırtınadan kaçmamışlardı bir kere.
Klasik müzik sosyal açıdan bizim kültürümüzün bir parçası değil, bu doğru. Ancak sadece klasik müzik değil, her türlü enstrümantal müziği iş yaparken arka planda dinleyenlerin sayısı hayli fazla. Fakat klasik müzik dinleyenler, başka şeyleri müziğe fon yaptıklarını iddia edebilirler.
Müzik ve Kişilik İlişkisi
Klasik müzik algısının ciddi ve saygın olması yalnızca bizim toplumumuza özgü değil. Dünyanın dört bir yanında pop müzik dinleyenler, caz veya klasik müzik dinleyenlere göre daha fazladır. Daha direkt ve daha kolay tüketilebilir olan pop müzik, güçlü görsel unsurlarıyla en çok dinlenen tür haline gelir. Ancak müzik tercihi ile karakter arasında bir bağlantı olduğuna inanılıyor.
Örneğin, klasik müzik dinleyicilerinin entelektüel birikimlerinin ortalamadan daha yüksek olduğu gözlemlenmiştir. Cambridge Üniversitesi’nin yaptığı bir araştırma, klasik müzik dinleyicilerinin içe dönük bir yapıya sahip olduklarını ve fiziksel olarak çekici olmadıklarını ortaya koymuştur.
Bu durum her klasik müzik dinleyicisi için geçerli olmasa da, klasik müziğin neden soğuk ve ciddi algılandığına dair bir kanıt sunabilir. Ayrıca, sadece kültürlü görünmek için zorla klasik müzik dinleyen ve birkaç ünlü eser dinledikten sonra, evinde “Gel turnam uç dağlardan, kon gönlüme, ah yar” gibi şarkıları dinleyenlerin sayısı da oldukça fazladır.
Çünkü Evlerde ve Televizyonda Çalınmazdı
Klasik müziği soğuk ve ciddi bir müzik olarak algılatan nedenlerden biri, bu müziğin bir alışkanlık haline gelmemiş olmasıdır. Birçok kaliteli eser gibi, medyada kendine yer bulamayan klasik müzik, çoğu ailenin evinde çocuklarına dinlettiği bir tür değil. Sonuçta adı üstünde klasik; popüler değil.
Ancak Vivaldi’nin Dört Mevsimi’ni dinlerken hayatı sorgulamamak, kederli anlarımızda Mozart’ın Requiem’ini dinleyerek kendi içimizde derin bir şeyler bulmamak, Paganini’nin kemanından çıkan çılgın notalarla “Aşk bu!” dememek mümkün mü? Klasik müzik, hayatın dışında değil; tam tersine hayatın kendisidir; acısıyla tatlısıyla. Dinleyin, alışın, sonra bağımlısı olacaksınız zaten.
